می روم... اما نمی پرسم ز خویش
ره کجا ..؟ منزل کجا..؟ مقصود چیست؟
بوسه می بخشم ولی خود غافلم
کاین دل دیوانه را معبود کیست؟!
.
.
.
.
حس میکنم وقت گذشته ست
......................................
....................................................
پایان........................................................................خدا نگهدار
از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران
ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما کردي
تو بمان و دگران واي به حال دگران
یه چیزی که تو مدت این چندین سال یاد گرفتم اینکه:
به كسي عشق بورزید كه لايق عشق باشد نه تشنه عشق!
چون تشنه عشق خیلی زود سيراب ميشه!...
در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم
در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را مهر لب او بر دز این خانه نهادیم.
يك جهان لطف و صفا ريخت به خاك
يك جهان لاله و گل رفت به باد،
ماند مشتي خس و خاشاك به جا
كاخ بيداد فلك ويران باد
خرمن هستي قومي را سوخت
گفته بودم به تو در شعر نخست،
كه
: «بهار من و ميگون مني»تو زمن مهر بريدي و نماند
نه بهاري نه گل و ياسمني
سيل هم آمد و ميگون را برد
ديگر از غم نسرايم سخني
مي برم سر به گريبان سكوت!
به خدا مي بينم
لكه ننگ به پيشاني تو
خلق مفلوك وپريشان زمين
آرزومند پريشاني تو
اي خوش آن روز كه گويند به هم
قصه بي سروساماني تو
خلق را بي سرو سامان كردي!
.jpg)
آخر به صحرا مي زنم،كز آدميزاد،نامي، نشاني،چهره اي،يادي نباشد
« صحرا به صحرا ، ميروم ، آزاد ، آزاد
تا نشنوم ديگر صداي آدميزاد »
« اي مرد از اندوه لبريز
چندان كه پايت مي رود بگريز، بگريز!
در اين بيابان هاي شن زار عطشناك ،
با خار ، با خارا بپيوند؛
با مار با عقرب بياميز،
وز آدميزادان بپرهيز! »
- اي هر كه هستي ، لحظه اي در خود نگر باش !
خوبي؛ ولي از آنچه هستي ، خوبتر باش !-
زن : سحر ، چون موج ميروي در كام امواج.
كند تابِ مرا ، هجر تو تاراج.
ماهيگير : منم يك مرد ماهيگير ساده،
خدا نان مرا در آب داده!
ز : تو را دريا فرو كوبيده ، صدبار
ازين زيباي وحشي دست بردار!
م : چو مي خوانندم اين امواج از دور؛
همه عشقم همه شوقم،همه شور.
ز : فريبش را مخور مرد ، زين بيش،
به گردابش ، به طوفانش بينديش!
م : نمي ترسم ،نمي پرهيزم از كار،
به اميد تو مي آيم دگر بار!
ز : اگر از جان نمي ترسي درين راه ؛
بياور گوهري ، رخشنده چون ماه.
بشوي از خانه ات فقر و سياهي
كه مرواريد نيكوتر ز ماهي !
م : ز عشقم گوهري تابنده تر نيست!
سزاوار تو زين خوشتر گُهر نيست !
و ليكن تا نباشم شرمسارت ؛
فروزان گوهري آرم ، نثارت!
زني خاموش ، در ساحل نشسته.
به آن زيباي وحشي چشم بسته.
بر او هر روز چون سالي گذشته ست
هنوز آن مرد عاشق بر نگشته ست!
نه تنها گوهري در دام ننشست،
كه عشقي پاك گوهر رفت از دست!
نشود فاش كسي آنچه ميان من و توست
تا اشارات نظر نامه رسان من و تو ست
گوش كن با لب خاموش سخن مي گوئيم
پاسخم ده به نگاهي كه زبان من و توست
روزگاري شد كس مرد ره عشق نديد
حاليا چشم جهاني نگران من و توست
گر چه در خلوت راز دل ما كس نرسيد
همه جا زمزمه عشق نهان من و توست
گو بهار دل وجان باشوخزان باش ارنه
اي بسا باغ وبهاران كه خزان من و توست
اين همه قصه فردوس و تمناي بهشت
گفتگوئي و خيالي ز جهان من و توست
نقش ما گو ننگارند به ديباچه عقل
هر كجا نامه عشق است نشان من و توست
برايم نامه منويس!
نمي داني چقدر افسرده ام و چسان آرزوي نيستي ميكنم.
تابستانهاي زيبا بي تو براي من چون چراغ بي نور است ...
حالا ديگر بازوان خود را فروبسته ام زيرا كه نتوانستم تو را در اين بازوانم بفشارم.
امروز اگر دست به دل من زني مثل اين است كه دست به گوري خاموش زده باشي.
برايم نامه منويس!بگذار من و تو جز مرگ دل خبري به هم ندهيم.
اگر بخواهي بداني كه چقدر دوستت داشتم از خدا وخودت بپرس!
برايم نامه منويس!من از نامه تو مي ترسم ... از حافظه خودم نيز مي ترسم.
زيرا ياد تو! ياد صداي تو چنان در دلم مانده است كه گاه وبيگاه آواي تورا در كنار خودم مي شنوم.
براي خدا آب زلال را به تشنه اي كه حق نوشيدن آنرا ندارد نشان مده!
برايم نامه منويس! ...
زيرا نوشته محبوب تصویر زنده اوست.
صبر اولسا کونول، قيش دا گئده ر، شخته ده، قاردا
امشب هواي ساحل روحم چه بي رياست روياي او غم از دل من پاك كرده است
اندوه دوري از تپش يك نگاه ناز دل را به رسم عاطفه نمناك كرده است
يادش بخير دسته گلي از صداقتش در لابه لاي شهر وجودم نشسته بود
دست مرا به رسم وفا سبز مي فشرد دستش اگر چه از غم يك عمر خسته بود
او رفت و كوچه هاي غريبانه زمان در يك سكوت خسته و معصوم مانده اند
گل هاي سرخ عاطفه هم بي حضور او در گردباد حادثه مظلوم مانده اند
از پشت آرزوي تمام بنفشه ها ناگاه يك فرشته به فرياد دل رسيد
دستان آسماني خود را به رسم عشق برگونه غريب گل اطلسي كشيد
احساس جز شكفته شدن آرزو نداشت يك بار ديگر از تپش عشق خيره ماند
باران گرفت و نغمه موزون لطف او يك صفحه از كتاب صفا را دوباره خواند
از آن زمان بهار دلم جوري ديگرست يك جاي آن شكفتن ويك جاي آن غم ست
يك جاي آن حضور شكوفاي انتظار جاي دگر بلور شكيباي شبنم ست
اما اگر بنفشه زيباي من نبود آيا كسي به كوچه احساس مي رسيد؟
آيا صداي غربت اين روح خسته را نيلوفري نجيب و صميمانه مي شنيد؟
باران لطيف و پر تپش و مهربان ببار زيبايي ات تداعي تصوير ماه اوست
تنها عبور آبي تو در دل زمان گوياي عشق پاك و دل بي گناه اوست
اي آسمان آبي قلب بهاريت تا بيكران شهر صداقت پناه دل
اي چتر غنچه هاي شكسته زدرد عشق اي چشم تو اميد گل بي گناه دل
روياي عاشقانه پيوند با دلت زيباترين تجسم پايان خستگي ست
نبض لطيف عاطفه ات تا ابد رسات اين اوج روشنايي دنياي زندگي است
باران مهرباني ات از دور دست عشق بر روح پاك ياس اميدم چكيده است
فرياد انتظار مرا از گلوي عشق حتي افق به رسم تواضع شنيده است
عطر عبور آبي ات از كوچه باغ عشق گلبوته هاي ياد مرا ناز مي كند
نيلوفرغريب نگاهت از آسمان چشمان انتظار مرا باز مي كند
نقاشي نگاه صميمانه ات هنوز مانده ميان ياسمن آرزوي من
چشمان تو خلاصه اوج پرنده هاست وقصه اي است از عطش جستجوي من
تو رفتي و نگاه تو از شهر دل گذشت من در حريم عاطفه پروانه ام هنوز
در باور حقيقت بي انتهاي عشق مجنون صفت به ياد تو ديوانه ام هنوز...
........
عمري به سر دويدم در جستجوي يار
جز دسترس به ويم آ رزو نبود.
دادم در اين هوس دل ديوانه را به باد؛
اين جستجو نبود.
هر سو شتافتم پي آن يار ناشناس،
گاهي ز شوق خنده زدم ،گه گريستم.
بي انكه خود بدانم از ين گونهبي قرار
مشتاقِِِِِ ِكيستم!
رويی شكفت چون گل رؤيا و،ديده گفت:
«اين است آن پریكه از من مي نهفت رو.
خوش يافتم،كه خوشتر از اين چهره ای نتافت
در خوابِ آرزو. . .»
. . .هرسومرا كشيد پی خويش در به در،
اين خوش پسند،ديدۀ زيبا پرست من.
شد رهنمای ايندل مشتاق بي قرار،
بگرفت دست من.
وآن آرزو ی گمشده،بينام و بی نشان،
در دورگاه ديدۀ من جلوه مي نمود.
در وادي خيال،مرا مست مي دواند.
از دور،میفريفت دل تشنۀ مرا؛
چون بحر،موج ميزد و لرزان چو آب بود.
وانگه كه پيش رفتم،با شور و التهاب،
ديدم سراب بود!
بيچاره من،كه از پس اين جستجو،هنوز
مينالد از من اين دل شيدا كه:«يار كو؟
كو آن كه جاودانه مرا مي دهد فريب ؟
بنما ،كجاست او. . .»
.
اینهمه سختی و رنجهایی که کشیدی برای چیست
هیچوقت نپرسیدم
که چگونه لجبازی های روزگار را طاقت می آوری
و هیچوقت ندیدم
که درتمام راه پر مصیبت عمر خم به ابرو بیاوری
تو همیشه چون عشق خندیده ای
و من در زیر این خنده های تو بال و پر گرفته ام
تمام امید من توائی
و هرآن چه که می پندارم در زندگی ام باید باشد و نیست
در تو می یابم
ای مادر . . .
***************************
به ستاره ها نگاه کن که شب را شکسته اند.
بی تو شب من شبی بی ستاره است .
آفتاب را ببین که غول تاریکی از برابرش میگریزد .
بی تو ، روز من آفتاب ندارد .
چمنزار را بنگرلاله را نگاه کن به زمزمه جویبارگوش فرا دار.
بی تو دنیای من از چمن ولاله و زمزمه خالیست .
بی تو من هیچم ، نیستم .
اگر میخواهی من بمانم اگر میخواهی نمیرم –
هرگز نمیرمادر !
می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند.
ستایش کردم ، گفتند خرافات است .
عاشق شدم ، گفتند دروغ است.
گریستم ، گفتند بهانه است.
خندیدم ، گفتند دیوانه است .
دنیا را نگاه دارید ، می خواهم پیاده شوم. " دکتر شریعتی
وقتي شبيه آينه ها مهربان شدي
من يك ستاره ماندم،تو كهكشان شدي
غمگين و دلشكسته به راهت نشسته ام
از آن شبي كه خاطره اي بي نشان شدي
با من سخن بگو كه منم آشناي تو
اي آشنا كه با دل من همزبان شدي
مي بينمت كه پشت تن بوته هاي ياس
پروانه خيال مرا آشيان شدي
وقتي نشست مهر نگاهت به جان من
چو عشق در خزان دلم جاودان شدي
رفتي و نديدي که چه محشر کردم با اشک
تمام کوچه را تر کردم
وقتي که شکست بغض تنهايي من
وابستگي ام را به تو باور کردم
به دريا شكوه بردم ازشب دشت
وزاين عمري كه تلخ تلخ بگذشت
به هرموجي كه ميگفتم غم خويش
سري مي زد به سنگ وبازمي گشت
تکه های قلبم را
با تو قسمت میکنم
شاید هیچ اثری بر این سرمای زمستانی
نداشته باشد ٬ اما....
برای لحظه ای میتوانی
گرمای عشق واقعی را
در دستانت حس کنی !!!
در دور دست دور
در شهر سوت وكور
آنجا كه بال عاطفه آتش گرفته بود،
آنجا كه باد قحطي انسان وزيده بود،
مردي نشسته بود.
تنها وخسته جان گم كرده كاروان،
تنهاتر از درخت دور افتاده ي كوير!
بر لب سرود سرد غم افزاي انتظار
در دل هزار حسرت ديرينه يادگار
بر دوش بار يار
اين سو نگاه كرد،
آن سو نگاه كرد،
چيزي نديد و گفت :
اينجا نه جاي ماست!
كو جاي پاي يار؟...
كو جاي پاي يار؟ ...
رفتن دليل نبودن نيست در آسمان تو پرواز ميكنم !
عصري غمگين و غروبي غمگين تر در پيش و من بيزار از خود و كرده خويش
دل نامهربانم را بدوش ميكشم تا در آن سوي مرزهاي انزوا پنهانش كنم
.
در اوج نيزارهاي پشيماني به ابرهاي سياه كه با من از يك طايفه اند سلام
ميگوييم
تو باور نكن اما من عاشقم ;رفتن دليل نبودن نيست
در غروب آسمان تو شايد! درشب خويشتن چگونه بي تو گم شوم!
تو را تا فردا تا سپيده با خود خواهم برد و با ياد تو و عشق تو خواهم مرد
تو باور نكن اما من عاشقم ...
من عاشقم گواه من این قلب چاک چاک
در دست من جز این سند پاره پاره نیست
به خلوتگاه تنهايت خواهم آمد وخواهم شكست سكوت تنهايت را
...وتو را با خود به تجلي گاه روشنايي مي برم
.به جايي كه احساس آينه قابل لمس باشد
به جايي كه سكوت معناي همه حرفاي ناگفته است
به دور دستها
...به دياري كه آدمها زير سنگيني كوله بار خيانت بي صدا نشوند
...به دياري كه همه تن پوش از صفا به همراه دستاويزي از راستگويي به تن كنند
.و در دشت وسيع صداقت همراه با رقص واژه ها وبا ترانه سكوت به دلبري دلهاي عاشق بروند
.واز آنجا همگام با هم به ديار تو مي آييم
.تو اي تنها واژه معلوم
...
بگذاشتی ام غم تو نگذاشت مرا حقا که غمت از تو وفا دارتر است ....
از هم گريختيم
.وآن نازنين پياله دلخواه را دريغ
بر خاك ريختيم
!جان من تو تشنه پيوند مهر بود
دردا كه جان تشنه خود را گداختيم
!بس دردناك بود جدايي ميان ما
از هم جدا شديم و بدين درد ساختيم
.ديدار ما كه آن همه شور و شوق داشت
اينك نگاه كن كه سراسر ملال گشت
.وآن عشق نازنين كه ميان منوتو بود
دردا كهچون جواني ما پايمال گشت
!با آن همه نياز كه من داشتم به تو
پرهيز عاشقانه من ناگزير بود
.من بارها بسوي تو باز امدم ولي
هر بار دير بود
!اينك من وتو دو تنهاي بي نصيب
هر يك جدا گرفته ره سرنوشت خويش
.سرگشته در كشاكش طوفان روزگار
گم كرده همچو آدم وحوا بهشت خويش
!
_edit.jpg)
ت مست بودم، مست عشق و مست ناز !
بس كه رنجم داد و لذت دادمش !
ترك او كردم، چه می دانم كه بود !؟
قرار نبود من نباشم
تو شبا خوابت ببره
كسي بياد بجز خودم
ناز نگاتو بخره
قرار نبود قلب تو را
بجز من كسي داشته باشه
عكستو هيچ كسي نداشت
حتي اوني كه نقاشه
قرار نبود بجز خودم
كسي موهاتو ناز كنه
كسي بجز خودم بياد
در رو روي تو باز كنه
قرار نبود حتي تو خواب
هيچ كسي عاشقت بشه
وقتي كه گريه كردي
مرهم هق هقت بشه
بجز خودم قرار نبود
خوابتو هيچ كس ببينه
بجز خودم كسي بياد
بخواد كنارت بشينه
قرار نبود جاي منو
تو قلبت بديش به كسي
قرار نبود كه بوسه هات
باشه روگونه ي كسي
بجز اتاق گرم من
بري به خونه ي كسي
قرار نبود تو رويا هات
بوي غريبه اي بياد
قرار نبود جز آسمون
به هيچ چيزي خيره بشي
قرار نبود بجز خودم
واسه كسي ديوونه بشي
قرار نبود تو اوج بي كسي مون
با ديگري همخونه بشي
قرار نبود كه هيچ كسي
پناه آغوشت بشه
قرار نبود من نباشم
بد بشي ،بي وفا بشي
قرار نبود كسي بياد
عاشقيشو پس بگيره
قرار نبود بدون من
بري تماشاي غروب
قرار نبود بارون اومد
كسي رو همراهي كني
قرار نبود مثل همه
يه رهگذر بشم برات
قرار نبود بجز خودم
كسي برات گريه كنه
قرار نبود بجز خودم
واسه كسي نامه بدي
قرار نبود خاطره مون
بيفته تو دستاي باد
قرار نبود ،قرار نبود كسي بياد
حرف جدائي بزنه
قرار نبود من نباشم
بد بشي ،بي وفا بشي
قرار نبود من نباشم
بري وباز عاشق بشي
تو را خدا ،اون كسي كه اومده
بذار بره ،بذار بره قرار نذار
قرار نبود قرار نبود كسي بياد
حرف جدائي بزنه
قرار نبود مثل همه
يه رهگذر بشم برات
يلي چيزا قرار نبود
اماحالا قرار شده
قرار نبود برم ولي
آره
قرار نبود برم ولي
قرار شده دارم ميرم
اون كسي كه قرار گذاشت
راه فراري نداره
دل من تا ته مرگ
ميمونه مات وبي قرار
مثل تو يادش نميره
پائيزه حالا يا بهار
قرار نبود برم ولي
قرار شده دارم ميرم